Procedura uproszczona

W art. 76 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przewidziane są trzy formy procedur uproszczonych, tj:

  • niekompletne zgłoszenie celne, (art. 253 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. – dalej zwanego RWKC) – nie wymaga pozwolenia,
  • uproszczone zgłoszenie celne, (art. 253 ust. 2 RWKC) – wymaga pozwolenia organu celnego, wydanego na wniosek zainteresowanego,
  • procedura w miejscu, (art. 253 ust. 3 RWKC) – wymaga pozwolenia organu celnego, wydanego na wniosek zainteresowanego.

Pojęcie procedury uproszczonej

Procedury uproszczone pozwalają na upraszczanie czynności niezbędnych do objęcia towarów procedurami celnymi, poprzez odformalizowanie czynności związanych z dokonaniem zgłoszenia celnego.
Procedurę uproszczoną może stosować każda firma zajmująca się importem lub eksportem towarów, ale także agencja celna, która spełnia wymogi określone w przepisach prawa celnego.
W praktyce realizacja tej procedury powoduje przejęcie przez podmioty posiadające status zaufanego importera/eksportera formalności związanych z odprawą celną, zaś zadanie organów celnych sprowadza się do kontroli prawidłowości dokonywanych przez uprawnione firmy zgłoszeń celnych w procedurze uproszczonej.
Najchętniej stosowaną formą procedury uproszczonej jest procedura “w miejscu”. Procedura uproszczona “w miejscu” pozwala na umieszczenie towarów pod procedurą celną w miejscu uznanym przez organ celny. Jej istotą jest posiadanie przez osobę z niej korzystającą specjalnie utworzonego miejsca, w którym wykonywane są czynności z niej wynikające.

Procedury uproszczone stosuje się w następujących procedurach celnych:

  • dopuszczenie do obrotu;
  • wywóz;
  • skład celny;
  • uszlachetnianie czynne;
  • odprawa czasowa;
  • przetwarzanie pod kontrolą;
  • uszlachetnianie bierne;
  • tranzyt;
  • a także w przeznaczeniu celnym – powrotny wywóz towarów objętych uprzednio jedną z procedur gospodarczych.